دلم تنها بود

 نگاهم تنهاتر

 دلم بی تاب لرزیدن 

 نمی دانم کدامین بود گناهم ؟

که چنین شد سرنوشتم 

آفتاب طلوع کرد و من 

گم شدم درسوزش داغ  نگاهش

 او رفت ومن در التهاب خاطراتش

 من در مرور لحظه ها جا مانده ام

آنقدر دیر کرده ام که مرگ از انتظارخسته شد 

 من مردم اما هرگز کسی باور نکرد

‌ هرگز کسی باور نکرد

من خسته ام

در انتظار خاطرا ت