خانه کوچک ما
تو به من خندیدی و ندانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه  سیب را دزدیدم باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلوده به من کرد نگاه سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام خش خش گامهای تو تکرار کنان میدهد آزارم و من اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت

قصه باران                                                

تک و تنها تو خیابون                                                      
             به زیر نم نم بارون 
باز به یاد تو میافتم                                                         
            حرفائی که با تو گفتم
گفتم عشق من یه کوه                                                       
             تو ببین چه با شکوه
عشق تو مثل سراب                                                          
         عمر کوتاه حباب
                                      عمر کوتاه حباب

عشق من شعر و شرابه                                                       
             عشق تو نقش بر آبه
عشق تو یک گل زرده                                                         
                 دستهائی که سرد سرده  
 عشق من مثل جنونه                                                            
            آبی رنگ آسمونه    
عشق یک ماهی به دریاست                                                    
                  عشق من ببین چه زیباست



عشق تو عکسای پاره                                                          
          نامه های نیمه کاره
حرفائی که ناتمومه                                                            
           میدونم که بی دوومه
 عشق من سادست و آسون                                                     
             پاک و تازه مثل بارون
عشق من جنس بهاره                                                         
        توی قلبم موندگاره

تک و تنها تو خیابون                                                        
        به زیر نم نم بارون
   باز به یاد تو میافتم                                                              
           حرفائی که با تو گفتم   
گفتم عشق من یه کوه                                                         
         تو ببین چه با شکوه
عشق تو مثل سراب                                                            
     عمر کوتاه حباب
                                       عمر کوتاه حباب

                 شعر : پاکسیما زکی پور                                                                                                                                

چه کسی گفت که دیوانه نباش هر که بود دیوانه بود

روزهای سرد بی خاطره

هفته های  تلخ  بی حادثه

آسمان سرخ تنهایی

تعبیرخواب رویایی

تو نگفتی که  چرا  خندیدی

توشکفتی و به خود لرزیدی

ذهن تو طوفانی و  پر ساعقه

 
ذهن من در خلوت یک واقعه
 
هزار باراز خودم پرسیدم

مثل اتش به خودم  پیچیدم

چرا من گم شدم در سرنوشت

ای کاش کمی بهتر  می نوشت

شب زده از ظلمت تاریک شب بیزار بود

در تمام ناتمامش تا سحر بیدار بود

ارباب صبح در گوشه متروکه ای بر دار بود   

پایان شب یک زمزمه بر هر لب بیمار بود

شب شکن افسانه ای در ذهن هر بی یار بود

کابوس شب در انتظار مردم بیکار بود

بین عدم تا زندگی یکصد هزار دیوار بود

تا بشکند این انتظار دل در دل دلدار بود

پروانه در آتش شکست در حسرت دیدار بود

گویی که هستی می گرفت با اینکه در پیکار بود